Obale ruku

Nežan osmeh
zarobljen prema tebi,
topla kafa na stolu
i svetlost poraza-
odgonetaju misao.

Zarobljena dubina
nepostojećeg sna,
potonuli talas
upliv praznine
pijavice nemira.

Godine besmisla
maglenih slika;
iz koga narasta
kameni grad.

Gde je tu ljubav?
kada zaborav niče-
dok starim a još sam mlad,
trunkom svoje nevinosti.

Harmonija zvuka
upliv nežnosti-
stih kojim trgujem,
ruke preko obale-
prekrivaju devojačku stid.

Tišinom koja se daleko čuje
munjom preko plavih oblaka;
gde si netaknuta preživela mir.


Autor: Srećko Aleksić ◊ Izvor fotografije: favim.com